Większość siodeł, używanych obecnie do jeździectwa po damsku, ma pomiędzy 50 a 80 lat, ponieważ starsze siodła nie nadają się do współczesnej, bezpiecznej jazdy. Głównie są to siodła Mayhew, Champion and Wilton, Owen, Whippy, Martin&Martin – angielskich producentów, znanych od wieków z zamówień dla europejskich rodzin królewskich. Jedyną firmą produkującą obecnie damskie siodła z bezpiecznym strzemieniem, jest austriacka firma KN (Karl Niedersuess).

Lewa strona siodła z trzecią kulą (na pierwszym planie); z tyłu pierwsza kula. Strzemię z niewypinającym się puśliskiem.

Współczesne siodło do jazdy po damsku.

Z lewej, od góry: 1/ pierwsza kula 2/ trzecia kula 3/ klapka przykrywająca mocowanie strzemienia 4/ lewa tybinka Z prawej, od góry: 5/ siedzisko 6/ tylny łęk 7/ poduszka siodła 8/ otwór do regulacji trzeciej kuli 9/ puślisko 10/ strzemię

Podobnie jak siodło sportowe, damskie siodło wymaga pewnego popręgu. Najodpowiedniejszy jest szeroki, trzykrotnie składany popręg skórzany. W żadnym wypadku nie można używać popręgu elastycznego, ponieważ siodło nie może się przesuwać. Dodatkowo, aby utrzymać siodło na miejscu, stosuje się tzw. pas równowagi.

Juz w 1825r. John Allen w książce “Nowoczesne zasady jeździectwa” pisał: “siodło damskie nie wymaga podogonia, ale poprzecznego pasa, który utrzyma je stabilnie na miejscu. Taki pas równowagi, od tylnego łęku po prawej stronie do popręgu po lewej stronie, zapobiegnie przekręcaniu się siodła na lewą stronę, co często się zdarza.” Pas równowagi nie może być zapięty zbyt mocno. W rzeczywistości perfekcyjnie dopasowane siodło, aby dobrze leżeć na koniu, nie wymaga praktycznie pasa równowagi.
Damskie siodło musi być idealnie dopasowane zarówno do jeźdźca, jak i do konia. Musi przylegać, nie uciskając ani nie krępując ruchów konia. Zbyt wąskie, będzie się podnosiło na łopatkach i przesuwało do tyłu; zbyt szerokie będzie miało tendencje do przekręcania się i nie będzie wygodne ani dla jeźdźca ani dla konia. Współczesne siodło do jeździectwa po damsku ma – od przedniego do tylnego łęku - płaskie siedzisko. Poza tym jest asymetryczne - na osiodłanym koniu (zanim amazonka wsiądzie), lewa jego strona musi być nieco wyżej niż prawa (dając oparcie dla lewego biodra), aby pod ciężarem jeźdźca było zupełnie poziome, patrząc z tyłu.

Clarissa Dawson - trzykrotna Amazonka Roku w Anglii; przy siodle widoczny skórzany popręg oraz pas równowagi.

Do dziś na strychach i w piwnicach można znaleźć wiele staromodnych damskich siodeł, z wąskimi kulami i głębokimi siedziskami, i nie lada problem stanowi wyjaśnienie ich dumnym właścicielkom, że nie nadają się one do jazdy konnej, a co najwyżej do ozdobienia salonu.
Pomijając fakt, że amazonka nie siedzi w takim siodle przodem do kierunku jazdy, oraz że głębokie siedzisko uniemożliwia prawidłowy dosiad, podstawowym i najważniejszym problemem jest strzemię. Wiekszość z nich ma stare mocowanie strzemienia i nie wypina się podczas upadku z konia. Ponadto stare siodła najczęściej nie pasują na dzisiejsze, zupełnie inaczej zbudowane, konie. Koń używany do jazdy po damsku powinien być większy, ponieważ siodło jest dłuższe i dużo cięższe niż zwykłe siodło sportowe. Nie każdy koń nadaje się pod damskie siodło. Pod żadnym pozorem nie wolno jeździć konno po damsku na koniach, które mają tendencje do wspinania się.

Dla amazonki istotny jest rozmiar siodła, który zależy od wzrostu i wagi oraz długości uda. W zbyt małym siodle prawe kolano amazonki będzie za bardzo z przodu, a w za dużym będzie ona siedziała zbyt blisko przedniego łęku, zamiast na siedzisku. W zasadzie każde siodło powinno być indywidualnie dopasowywane. Niestety pociąga to za sobą oczywisty fakt, że cena takiego siodła jest przeciętnie dwa razy wyższa od ceny siodła sportowego. Poza tym nad wyraz trudno dziś znaleźć na świecie rymarza, który naprawdę zna się na damskich siodłach i potrafi je dopasować.